Svi se isto lomimo

Ista krv. Isti strah. Isti smo.

Što je s ovim svijetom, zašto je razapet,
ako nisi "naš" odmah si proglašen za teret.
Presuđuju po koži, po naglasku, po imenu,
a ispod svi krvarimo, na istom terenu.
Mržnja se hrani tuđim licima i krivnjom,
dok ljubav kopni pod ovom bukom i silom.
Bojimo se svega što nam ne sliči na nas,
pa strah gradi granice i krade nam glas.

Svi se isto lomimo,
svi isto gorimo,
pod istim nebom kratko stojimo,
pa zašto se onda dijelimo?
Svi se isto lomimo,
svi isto gorimo,
pod istim nebom kratko stojimo,
pa zašto se onda dijelimo?

Svi smo se rodili goli, bez titule i glasa,
prvi nam je plač bio isti, ista rana, ista masa.
Nitko ne dođe na svijet da mrzi bez razloga,
to su tuđe traume što se prenose kroz slogova.
Pruži ruku umjesto da zidaš zidove,
jer taj "drugačiji" nosi iste noćne lomove.
Ne moraš voljet svakog, al' ne gazeći ga bar,
jer dostojanstvo je minimum, a ne nekakav dar.

Svi se isto lomimo,
svi isto gorimo,
pod istim nebom kratko stojimo,
pa zašto se onda dijelimo?
Svi se isto lomimo,
svi isto gorimo,
pod istim nebom kratko stojimo,
pa zašto se onda dijelimo?

Manje sudova, više savjesti,
manje straha, više ljudske čestitosti.
Jer kad se jednom sve ogoli do kostiju i praha,
ostaje samo ljubav, bez prijestolja, bez praga, bez straha.

Svi se isto lomimo,

svi isto gorimo,

pod istim nebom kratko stojimo,

pa zašto se onda dijelimo?